نقش منابع اورجینال در تفسیر صحیح قراردادهای تجاری

نقش منابع اورجینال در تفسیر صحیح قراردادهای تجاری

تصور کنید دو نفر پای یک قرارداد تجاری نشسته اند. همه چیز خوب پیش می رود تا یک مشکل کوچک سر باز می کند. حالا هر کدام برداشت خودش را از یک بند خاص دارد و قصه می شود “هر کسی از ظن خود شد یار من”. اینجاست که نقش منابع اورجینال در تفسیر صحیح قراردادهای تجاری خودش را نشان می دهد. وقتی می خواهیم بفهمیم منظور واقعی طرفین از یک قرارداد چیست، فقط نگاه کردن به کلمات روی کاغذ کافی نیست. باید یک پله عمیق تر رفت و سراغ اصل و اساس قضیه را گرفت تا به یک تفسیر درست و حسابی برسیم و از کلی دردسر و دعوا جلوگیری کنیم.

راستش را بخواهید، قراردادهای تجاری، ستون فقرات کسب وکارهای امروزی هستند. فرقی نمی کند یک شرکت بزرگ باشید یا یک کسب وکار نوپا، همیشه با قراردادها سروکار دارید. از خرید و فروش کالا و خدمات گرفته تا شراکت ها و همکاری های پیچیده، همه این ها با یک تکه کاغذ امضا شده یا یک توافق دیجیتالی شکل می گیرند. اما آیا تا به حال فکر کرده اید که اگر این قراردادها درست و حسابی تفسیر نشوند، چه مشکلاتی ممکن است پیش بیاید؟ خب، می توانند سرمنشأ خیلی از دردسرها، دعواهای حقوقی و حتی از دست رفتن روابط تجاری باشند.

تفسیر صحیح قرارداد، یعنی اینکه بفهمیم طرفین واقعاً چه قصدی از نوشتن بندهای مختلف داشته اند. این کار فقط خواندن کلمات نیست، بلکه یک کاوش عمیق برای پیدا کردن روح و جوهر توافق است. اینجاست که پای “منابع اورجینال” به میان می آید. این منابع مثل نقشه هایی هستند که ما را از هزارتوی کلمات عبور می دهند و به مقصد اصلی، یعنی قصد واقعی طرفین، می رسانند. هدف ما در این مقاله این است که مثل یک دوست دلسوز، شما را با این منابع آشنا کنیم و نشان دهیم چطور می توانید از آن ها برای تفسیر درست و جلوگیری از سوءتفاهم ها استفاده کنید. آماده اید تا با هم وارد دنیای پنهان تفسیر قراردادها شویم؟ پس با ما همراه باشید.

تفسیر قراردادهای تجاری: چرا و چگونه؟

خب، اول از همه بیایید ببینیم اصلاً چرا باید یک قرارداد تجاری را “تفسیر” کنیم؟ مگر نه اینکه متن قرارداد جلوی چشممان است؟ بله، متن هست، اما خیلی وقت ها اوضاع آنقدرها هم ساده نیست. مثل این می ماند که شما یک کتاب را بخرید و شروع کنید به خواندن. انتظار دارید همه چیز شفاف باشد، ولی گاهی به جملاتی برمی خورید که چند معنی دارند یا اصطلاحاتی که برای شما ناآشنا هستند. حالا تصور کنید این کتاب، یک قرارداد چند میلیاردی باشد! اینجا دیگر داستان فرق می کند.

ضرورت تفسیر قراردادها از چند جا آب می خورد:

• ابهامات و تناقضات: گاهی اوقات، نویسندگان قرارداد (حتی حرفه ای ترین ها) هم ممکن است ناخواسته کلماتی را بنویسند که ابهام دارند یا حتی چند بند قرارداد با هم تناقض پیدا کنند.
• خلاءهای قراردادی: در دنیای پرسرعت تجارت، پیش بینی همه اتفاقات ممکن نیست. گاهی قرارداد در مورد یک موضوع خاص سکوت کرده و ما باید راهی برای پر کردن این خلاء پیدا کنیم.
• تغییر شرایط: ممکن است شرایطی پیش بیاید که در زمان انعقاد قرارداد اصلاً قابل پیش بینی نبوده و حالا اجرای قرارداد به همان شکل اولیه غیرمنطقی یا حتی ناممکن شده باشد.

هدف نهایی از این تفسیر، این است که به “قصد مشترک واقعی” طرفین برسیم؛ یعنی بفهمیم وقتی پای قرارداد را امضا می کردند، واقعاً چه چیزی در ذهنشان بوده و چه توافقی کرده اند، نه اینکه فقط به ظاهر کلمات نگاه کنیم. این “قصد مشترک” مثل روح قرارداد می ماند. اینجاست که منابع اورجینال به کمکمان می آیند تا این روح پنهان را کشف کنیم. حالا که اهمیت قضیه دستمان آمد، بیایید ببینیم این منابع اورجینال دقیقاً چه چیزهایی هستند.

دسته بندی و بررسی “منابع اورجینال” در تفسیر صحیح قرارداد

بگذارید اینطور بگویم، منابع اورجینال در تفسیر قراردادها، مثل ابزارهای یک کارآگاه هستند. هر کدام به نوعی به ما کمک می کنند تا پازل قصد واقعی طرفین را کامل کنیم. بیایید این ابزارها را یکی یکی بررسی کنیم و ببینیم هر کدام چه نقشی دارند.

متن صریح و ساختار قرارداد: اولین گام، اما نه گام آخر

خب، اولین و مهم ترین جایی که باید دنبال معنی بگردیم، خود متن قرارداد است. هیچ چیز جای کلمات و جملاتی که با دقت انتخاب و نوشته شده اند را نمی گیرد. واژگان، عبارات، نحوه جمله بندی و حتی ترتیب و توالی بندها، همه و همه می توانند سرنخ های مهمی به ما بدهند.

در تفسیر متن، باید به این نکات توجه کرد:

• معنای عرفی و تخصصی: کلمات را باید بر اساس معنای رایج و عرفی شان تفسیر کرد. مگر اینکه مشخص باشد که طرفین به عمد معنای فنی یا تخصصی خاصی را مد نظر داشته اند. مثلاً در یک قرارداد مهندسی، کلمات تخصصی معنای مهندسی خودشان را دارند.
• انسجام کلی قرارداد: هیچ بندی را نباید جدا از بقیه خواند. یک تفسیر درست باید به کل قرارداد انسجام ببخشد و آن را به یک پیکره واحد و منطقی تبدیل کند. اگر تفسیری باعث شود بقیه بندها بی معنی شوند یا با هم در تضاد قرار بگیرند، احتمالاً آن تفسیر اشتباه است.
• دقت در نگارش: هر چقدر قرارداد واضح تر و دقیق تر نوشته شده باشد، نیاز به تفسیر کمتر می شود. یک وکیل یا مشاور حقوقی خوب می داند که با دقت در انتخاب کلمات، چقدر می تواند از درگیری های آینده جلوگیری کند.

اینجا ممکن است به منابعی مثل کتاب قانون خارجی یا کتاب حقوقی خارجی نیاز پیدا کنید تا معنای دقیق اصطلاحات را در نظام های حقوقی مختلف یا حتی در حوزه های تخصصی یک صنعت بفهمید. این کتاب ها به ما کمک می کنند تا بفهمیم کلمات در بافت های مختلف چه معنایی پیدا می کنند و از سوءتفاهم های ناشی از تفاوت های زبانی و فرهنگی جلوگیری کنیم. پس، متن صریح قرارداد نقطه شروع است، ولی لزوماً نقطه پایان نیست.

قصد مشترک و واقعی طرفین: روح قرارداد

مهم ترین چیزی که در تفسیر قرارداد دنبالش هستیم، “قصد مشترک و واقعی” طرفین است. این همان چیزی است که به قول معروف «روح قرارداد» محسوب می شود. در حقوق ایران هم ماده ۲۲۴ قانون مدنی به صراحت می گوید: «الفاظ عقود محمول است بر معانی عرفیه مگر آنکه ثابت شود که در مقام عقد، معنی دیگری مراد بوده است». یعنی چی؟ یعنی اگر ثابت شود طرفین از یک کلمه یا عبارت، منظور خاص دیگری داشته اند که با معنای عرفی آن متفاوت است، همان منظور خاص آنها مقدم است.

این یعنی ما نباید فقط به پوسته ظاهری کلمات بچسبیم، بلکه باید از کلمات به عنوان پلی برای رسیدن به آن قصدی که در ذهن طرفین بوده، استفاده کنیم. البته کشف این قصد مشترک همیشه آسان نیست و نیاز به بررسی دقیق منابع مختلفی دارد که جلوتر به آن ها می پردازیم. مهم این است که بفهمیم این قصد باید “مشترک” باشد، نه اینکه هر کسی در دلش یک قصد داشته باشد و بخواهد همان را به بقیه قالب کند.

سوابق مذاکرات و مکاتبات پیش از قرارداد: خاطرات گذشته برای روشن شدن آینده

حتماً برایتان پیش آمده که قبل از یک خرید مهم یا یک تصمیم بزرگ، کلی تحقیق و گفت وگو می کنید. قرارداد هم همینطور است. قبل از اینکه پای امضا و نهایی شدن یک قرارداد برسد، معمولاً کلی مذاکره، ایمیل، نامه نگاری، صورتجلسه و حتی پیش نویس های اولیه بین طرفین رد و بدل می شود. این ها دقیقاً همان “سوابق مذاکرات و مکاتبات پیش از قرارداد” هستند.

این اسناد می توانند مثل یک دفترچه خاطرات عمل کنند و به ما نشان دهند که طرفین در زمان مذاکره، چه چیزهایی را مد نظر داشته اند، چه نگرانی هایی داشته اند، چه توافقاتی به صورت ضمنی کرده اند و چه تغییراتی را در طول زمان در نظر گرفته اند. مثلاً اگر یک بند در قرارداد نهایی مبهم است، شاید با مراجعه به ایمیل های قبلی بتوانیم بفهمیم که طرفین قبلاً در مورد آن بند خاص چه توافق یا بحثی داشته اند.

البته باید حواسمان باشد که استفاده از این منابع هم محدودیت هایی دارد. مثلاً در برخی نظام های حقوقی، مذاکرات شفاهی، اعتبار کمتری نسبت به اسناد کتبی دارند. یا بعضی قراردادها ممکن است شامل “شرط تمامیت قرارداد” (Entire Agreement Clause) باشند که می گوید فقط همین متن نهایی قرارداد معتبر است و هیچ توافق قبلی، شفاهی یا کتبی، خارج از آن، اعتبار ندارد. پس باید با دقت و با مشورت یک متخصص حقوقی از این منابع استفاده کرد.

سوابق عملکرد و رویه قبلی طرفین (Course of Performance & Course of Dealing): از خودشان بپرسیم!

یکی از بهترین راه ها برای فهمیدن منظور طرفین از یک قرارداد، این است که ببینیم خودشان در گذشته چطور عمل کرده اند. این منبع به دو بخش اصلی تقسیم می شود:

1. سوابق عملکرد (Course of Performance): اگر قرارداد چند مرحله ای است یا در طول زمان اجرا می شود، نحوه اجرای بخش های قبلی همین قرارداد توسط طرفین، می تواند نشان دهنده تفسیر عملی آن ها از بندهای قرارداد باشد. مثلاً اگر در یک قرارداد بلندمدت، طرفین برای چند ماه به یک شکل خاص عمل کرده اند و اعتراضی هم نبوده، این رفتار می تواند به عنوان تفسیری ضمنی از همان بند در نظر گرفته شود.
2. رویه قبلی (Course of Dealing): این مورد به قراردادهای مشابهی اشاره دارد که قبلاً بین همان طرفین منعقد و اجرا شده است. اگر طرفین در قراردادهای قبلی با موضوع مشابه، یک رویه خاص را دنبال کرده اند، احتمالاً در قرارداد جدید هم همان رویه مد نظرشان بوده، مگر اینکه صراحتاً خلاف آن را اعلام کرده باشند.

این رفتارها مثل یک “تفسیر عملی” از خود طرفین هستند. وقتی طرفین با اعمال و رفتارشان نشان می دهند که یک بند را چطور فهمیده اند، این بهترین شاهد بر قصد واقعی آن هاست. چون “عمل” هیچ وقت دروغ نمی گوید و صداقت بیشتری نسبت به کلمات دارد. برای پیدا کردن و تحلیل این سوابق، گاهی لازم است به دنبال خرید کتاب های حقوقی زبان اصلی یا کتاب حقوقی زبان اصلی بگردیم تا با نمونه های بین المللی و تحلیل های دقیق حقوقدانان برجسته آشنا شویم.

عرف و رویه تجاری (Trade Usage & Custom): زبان ناگفته بازار

عرف و رویه تجاری، مثل یک زبان مشترک و نانوشته در دنیای کسب وکار است. مجموعه ای از عادات و روش های ثابتی که در یک صنعت یا حرفه خاص، آنقدر تکرار و پذیرفته شده اند که همه فعالان آن حوزه، آن ها را می شناسند و رعایت می کنند. این منبع خیلی مهم تر از آن چیزی است که فکر می کنید، چون خیلی وقت ها قراردادها به بعضی جزئیات اشاره نمی کنند، چون فرض بر این است که “همه می دانند”!

تصور کنید یک فروشنده چوب و یک نجار با هم قرارداد می بندند. ممکن است در قراردادشان هیچ اشاره ای به “نحوه دسته بندی و برش چوب” نکنند، چون در عرف نجاری، این مسائل کاملاً مشخص و بدیهی است. در اینجا، عرف تجاری، خلاء قرارداد را پر می کند و به تفسیر درست کمک می کند.

برای استناد به عرف، باید چند شرط وجود داشته باشد:

• مشهور بودن: عرف باید در آن صنعت یا منطقه، برای اکثریت فعالان، شناخته شده باشد.
• عمومی بودن: باید به صورت کلی و نه فقط بین چند نفر خاص، رعایت شود.
• عدم مخالفت با قانون: عرف نباید با نظم عمومی، اخلاق حسنه یا قوانین آمره کشور در تضاد باشد.

در حقوق ایران، ماده ۲۲۵ قانون مدنی به عرف اشاره دارد و می گوید: «متعارف بودن امری در عرف و عادت به طوری که جمیع اهل معامله یا غالب آنها بر حسب آن معامله نمایند، در حکم تصریح در عقد است.» یعنی عرف، مثل این است که در قرارداد نوشته شده باشد! همچنین در اسناد بین المللی مثل کنوانسیون بیع بین المللی کالا (CISG) ماده ۹ هم نقش عرف و رویه های معمول بین المللی را به رسمیت می شناسد.

بیایید در یک جدول، تفاوت عرف تجاری و سوابق عملکردی را ببینیم:

ویژگی	عرف تجاری (Trade Usage)	سوابق عملکرد (Course of Performance/Dealing)
محدوده اعمال	عمومی (در یک صنعت/حرفه/منطقه خاص)	بین طرفین همان قرارداد یا قراردادهای قبلی آن ها
منشأ	رویه غالب و پذیرفته شده در بازار یا صنعت	رفتار و توافقات عملی خود طرفین
شناسایی	شناخت متخصصان آن صنعت یا جامعه تجاری	بررسی تاریخچه روابط قراردادی بین طرفین
اهمیت در تفسیر	تکمیل کننده قرارداد، پرکننده خلاءها	نمایشگر تفسیر عملی طرفین از قرارداد خودشان

عملکرد متعاقب انعقاد قرارداد (Subsequent Conduct): رفتار پس از امضا

این منبع هم مثل سوابق عملکردی، بر پایه رفتار و اعمال طرفین است، با این تفاوت که “عملکرد متعاقب” به اقدامات و رفتارهایی اشاره دارد که بعد از امضای قرارداد و در راستای اجرای آن صورت می گیرد. این رفتارها می توانند چراغ راه خوبی برای روشن کردن ابهامات یا حتی تکمیل مفاد قرارداد باشند.

مثلاً فرض کنید در قرارداد آمده که “تحویل کالا باید به نحو مقتضی انجام شود”. این عبارت مبهم است. حالا اگر فروشنده چندین بار کالا را در انبار خریدار تحویل داده و خریدار هم بدون اعتراض آن را پذیرفته، این رفتار متعاقب نشان می دهد که “تحویل به نحو مقتضی” از نظر هر دو طرف، یعنی “تحویل در انبار خریدار”.

چرا این منبع اهمیت دارد؟ چون طرفین در حین اجرای قرارداد، با مسائل عملی مواجه می شوند و نحوه برخورد آن ها با این مسائل، بهترین گواه بر تفسیری است که خودشان از قراردادشان دارند. این رویکرد، در بسیاری از نظام های حقوقی دنیا و حتی در حقوق داخلی ما هم پذیرفته شده است. البته باید حواسمان باشد که این رفتارها باید به صورت مستمر و بدون اعتراض صورت گرفته باشند تا به عنوان یک تفسیر معتبر در نظر گرفته شوند.

نقش حیاتی منابع اورجینال در دستیابی به “تفسیر صحیح” و جلوگیری از اختلافات

تا اینجا با ابزارهای کارآگاهیمان آشنا شدیم. حالا بیایید ببینیم چطور می توانیم این ابزارها را کنار هم بگذاریم تا به یک “تفسیر صحیح” برسیم و از دردسرهای حقوقی جلوگیری کنیم. استفاده از این منابع اورجینال مثل این است که یک نقاش ماهر، برای خلق یک اثر هنری، فقط به یک رنگ اکتفا نمی کند، بلکه از ترکیب رنگ های مختلف استفاده می کند تا به نتیجه ای کامل و چشم نواز برسد.

وقتی همه این منابع (متن صریح، قصد واقعی، سوابق مذاکرات، سوابق عملکرد، عرف و عملکرد متعاقب) را با هم و در کنار هم بررسی می کنیم، می توانیم:

• تفسیرهای یک جانبه و مغرضانه را از بین ببریم: دیگر نمی توانیم فقط به یک بند از قرارداد بچسبیم و بقیه را نادیده بگیریم. تصویر جامع تر می شود.
• اصول حسن نیت و انصاف را تقویت کنیم: چون دنبال قصد واقعی طرفین هستیم، این کار باعث می شود که عدالت بیشتری در روابط قراردادی حکمفرما شود.
• ریسک دعاوی حقوقی را کاهش دهیم: وقتی همه روی یک تفسیر واحد به توافق برسند، دیگر جای بحث و جدل برای قاضی یا داور باقی نمی ماند.

در این فرآیند، مستندسازی دقیق حرف اول را می زند. هر چه مذاکرات، ایمیل ها، صورتجلسات و رویه های اجرایی دقیق تر ثبت شده باشند، کار تفسیر آسان تر می شود. اینجا لازم است که دانش حقوقی خودمان را بالا ببریم. ممکن است لازم باشد برای فهم عمیق تر اصول تفسیر در حقوق بین الملل، به خرید کتاب های حقوقی زبان اصلی روی بیاوریم. سایت گلوبوک می تواند یک منبع عالی برای پیدا کردن و خرید کتاب حقوقی زبان اصلی باشد. با دسترسی به کتاب حقوقی خارجی معتبر، می توانید با دیدگاه های مختلف حقوقدانان و نحوه برخورد سیستم های حقوقی متفاوت با این مسائل آشنا شوید و خودتان را برای هر چالش قراردادی آماده کنید.

تفسیر صحیح قرارداد مثل پازل بزرگی است که هر کدام از منابع اورجینال، قطعه ای از آن را تکمیل می کنند؛ تنها با کنار هم چیدن همه قطعات، می توان تصویر واقعی قصد طرفین را به دست آورد.

چالش ها و نکات حقوقی در استفاده از منابع اورجینال

کار به همین راحتی ها هم نیست! استفاده از منابع اورجینال در تفسیر قراردادها، چالش ها و نکات حقوقی خودش را دارد که باید حسابی حواسمان به آن ها باشد:

• اولویت بندی منابع: گاهی اوقات بین منابع مختلف تعارض پیش می آید. مثلاً ممکن است متن صریح قرارداد با سوابق مذاکرات شفاهی مغایرت داشته باشد. در این مواقع، معمولاً متن صریح قرارداد، اولویت دارد، مخصوصاً اگر قرارداد شامل “شرط تمامیت قرارداد” (Entire Agreement Clause) باشد. این شرط، همانطور که قبلاً گفتیم، تاکید می کند که فقط همین متن نهایی قرارداد معتبر است و هیچ توافق قبلی، شفاهی یا کتبی، خارج از آن، اعتبار ندارد.
• محدودیت های قانونی: در برخی موارد، قانون ممکن است استناد به برخی منابع را محدود کند. مثلاً در مورد قراردادهای خاصی، قانون ممکن است فرم یا شکل خاصی را الزامی بداند و هر چیزی خارج از آن فرم، بی اعتبار باشد.
• نقش تخصص حقوقی: تشخیص اینکه کدام منبع در یک مورد خاص اولویت دارد، یا چگونه می توان از منابع مختلف برای حمایت از یک تفسیر خاص استفاده کرد، نیاز به دانش و تخصص حقوقی دارد. اینجا است که مشورت با یک وکیل یا متخصص حقوقی، حیاتی می شود. این افراد با تسلط بر قوانین و رویه های قضایی، می توانند بهترین راهنمایی را ارائه دهند.

برای اینکه در این مسیر موفق باشید، خوب است همیشه خودتان را به روز نگه دارید. خرید کتاب های حقوقی زبان اصلی و کتاب قانون خارجی می تواند به شما کمک کند تا با آخرین تحولات حقوقی و دیدگاه های بین المللی آشنا شوید. مثلاً در سایت گلوبوک می توانید مجموعه ای از کتاب حقوقی زبان اصلی را پیدا کنید که برای فهم عمیق تر این مسائل واقعاً کاربردی هستند.

نتیجه گیری: راهکاری برای تنظیم و اجرای قراردادهای پایدار

در این سفر نسبتاً طولانی با هم دیدیم که قراردادهای تجاری فراتر از چند خط متن هستند و تفسیر صحیح آن ها چقدر برای پایداری روابط تجاری اهمیت دارد. فهمیدیم که برای رسیدن به این تفسیر صحیح، فقط نگاه کردن به ظاهر کلمات کافی نیست و باید سراغ “منابع اورجینال” برویم. این منابع، از متن صریح قرارداد و قصد واقعی طرفین گرفته تا سوابق مذاکرات، عملکرد قبلی و متعاقب و حتی عرف و رویه تجاری، همگی مثل قطعات یک پازل بزرگ عمل می کنند که کنار هم قرار گرفتنشان، تصویر شفاف و درستی از قصد و اراده طرفین را نشان می دهد.

یادمان باشد که یک تفسیر جامع و چندبعدی، نه تنها از اختلافات و دعاوی حقوقی جلوگیری می کند، بلکه به تقویت اصول حسن نیت، عدالت و انصاف در روابط تجاری هم کمک می کند. برای تنظیم کنندگان و مجریان قرارداد، توصیه عملی این است که همیشه دقت بالایی در نگارش داشته باشند، تمام مراحل مذاکرات و توافقات را مستندسازی کنند و در صورت بروز ابهام، حتماً به سراغ این منابع اورجینال بروند. بالا بردن دانش حقوقی هم که دیگر گفتن ندارد! مطالعه و خرید کتاب های حقوقی زبان اصلی از سایت گلوبوک می تواند کمک بزرگی به شما در این زمینه بکند، تا با دسترسی به جدیدترین کتاب حقوقی خارجی و کتاب قانون خارجی، همیشه یک گام جلوتر باشید.

با این رویکرد، می توانیم روابط تجاری ای بسازیم که نه تنها محکم و قانونی باشند، بلکه بر پایه اعتماد و فهم متقابل بنا شده اند. پس، همیشه برای تفسیر قراردادها، عمیق تر نگاه کنید و از قدرت منابع اورجینال غافل نشوید.

سوالات متداول

آیا سوابق مذاکرات شفاهی نیز می تواند به عنوان منبع اورجینال در تفسیر قرارداد استفاده شود و اعتبار آن چگونه است؟

بله، سوابق مذاکرات شفاهی می تواند به روشن شدن قصد طرفین کمک کند، اما اعتبار آن ها معمولاً کمتر از اسناد کتبی است و اثبات آن دشوارتر است.

در صورت تضاد بین متن صریح قرارداد و عرف تجاری در یک زمینه خاص، کدام یک اولویت دارد و چرا؟

معمولاً متن صریح قرارداد اولویت دارد، مگر اینکه ثابت شود طرفین قصد داشته اند که عرف تجاری بر متن صریح غلبه کند یا متن صریح بسیار مبهم باشد.

چگونه می توان ثابت کرد که قصد مشترک طرفین در زمان انعقاد قرارداد با آنچه به صورت کتبی در قرارداد آمده، متفاوت بوده است؟

با استناد به سایر منابع اورجینال مانند سوابق مذاکرات کتبی، ایمیل ها، سوابق عملکرد قبلی و متعاقب، می توان این تفاوت را اثبات کرد.

اگر قرارداد در مورد یک موضوع خاص کاملاً سکوت کرده باشد، آیا می توان با استناد به منابع اورجینال آن را تفسیر و تکمیل کرد؟

بله، در صورت سکوت قرارداد، عرف تجاری، سوابق عملکرد و رویه قبلی طرفین می توانند برای تکمیل و تفسیر قرارداد مورد استفاده قرار گیرند.

استفاده از منابع اورجینال در تفسیر قراردادهای بین المللی چه تفاوت ها و ملاحظات ویژه ای نسبت به قراردادهای داخلی دارد؟

در قراردادهای بین المللی، به دلیل وجود نظام های حقوقی مختلف و تفاوت های فرهنگی، نقش عرف بین المللی و قواعد بین المللی مانند CISG پررنگ تر می شود و پیچیدگی ها بیشتر است.